Van Lingewaarde zijn – Het verhaal van Michel

Kan je jezelf kort introduceren? En wat voor werk doe je bij Lingewaard?

Nou, ik ben Michel van den Heuvel. Ik ben 54 jaar oud en werk sinds 1997 bij Lingewaard. Eerst voor Bemmel, daarna bij verschillende teams voor Lingewaard en sinds 2014 bij team Financiën. Ik houd me vooral bezig met de facturen die wij moeten betalen aan bedrijven en burgers, en soms nog met facturen voor trouwboekjes of voor de aanvraag van een parkeervergunning.

Als ik je op het werk zie, dan valt het me op dat je vrijwel altijd positief bent. Kan je daar eens over vertellen?

Dat heeft te maken met m’n karakter. Ik ben altijd vrolijk en optimistisch, ook naar m’n collega’s toe. Dat is niet gespeeld. Ik vind het belangrijk om mensen goedemorgen te wensen en om ze te helpen met een vraag. Ik ben altijd positief ingesteld geweest en heb plezier in m’n werk. Om eerlijk te zijn, het heeft ook geen zin om een negatieve houding te reflecteren op m’n collega’s. Daarmee help je niemand. Ik geloof ook dat als je positieve energie uitstraalt, dat je die terugkrijgt van anderen. Denk bijvoorbeeld aan een klant die belt over een openstaande factuur. Die kan boos zijn omdat iets nog niet door ons is betaald. Dan laat ik hem even uitrazen en dan komen we samen tot een oplossing. Vervolgens is diegene tevreden. Daar doe ik het voor. Ik denk er bewust over na hoe ik gesprekken benader, m’n ervaring helpt me daarbij.

Wat betekent de term ‘van Lingewaarde zijn’ voor jou?

Weet je, Financiën is vooral een dienstverlenende afdeling. Wij maken geen beleid of iets dergelijks. Dus het is voor mij gewoon de burgers, de bedrijven, maar ook de collega’s zo goed mogelijk helpen. Voor mij is de manier waarop ik tegen burgers doe net zo belangrijk als hoe ik jou behandel. We zijn dienstverlenend aan burgers en bedrijven voor Lingewaard en daarbuiten. Dat is wat ik wil uitstralen. Dat kan ik ook in het Engels en Duits trouwens!

Wat is iets bijzonders dat onze collega’s niet van jou weten?

Ik weet niet hoe veel collega’s weten dat ik een handicap heb – veel collega’s met wie ik al langer werk wel – maar ik heb dus een fysieke handicap. Door een verkeersongeval loop ik moeilijker. Overigens heb ik nog nooit meegemaakt dat iemand daar negatief over is geweest. Maar mensen verwachten dat niet altijd bij mij. En het gaat me er niet om dat collega’s mij zielig vinden, ik gebruik het niet als instrument. Je staat er simpelweg mee op en je gaat ermee naar bed. Het is voor mij een gewoonte geworden. Tijdens het werk merk ik het wel, vooral als ik voor m’n werk langere afstanden moet lopen. Dat moet ik plannen of ik neem mijn krukken mee. Als ik met koffie loop en dat gaat even niet, schieten collega’s ook meteen te hulp. Ze zijn daarin behulpzaam. Uiteindelijk wil ik zo veel mogelijk meedoen en daarin maak ik keuzes. Ik ben altijd welkom om overal bij aan te sluiten, daar gaat het om. 

Wat is het mooiste moment dat je hebt meegemaakt op je werk hier? Of waar ben je het meest trots op?

Ik heb jaren geleden samen met Adi en een paar anderen van informatievoorziening gewerkt aan de digitalisering van dossiers voor de brandweer. De brandweer zat bij ons in het gemeentehuis, maar in 2012 gingen zij op in de VGGM. De brandweer werkt graag met plattegronden, zodat ze weten hoe een pand in elkaar zit als er brand uitbreekt. Wij hadden al die plattegronden, maar alleen op papier. Dus die moesten gedigitaliseerd worden. Dat moest snel gebeuren, het ging om minimaal een paar honderd dossiers in een paar maanden tijd. Wij hebben het toen voor elkaar gekregen om ze op tijd in te scannen, te nummeren en op de goede plek weg te zetten. Daar zijn we enorm voor bedankt door de brandweer, ze namen daar echt even de tijd voor. Lingewaard was van alle gemeenten de enige die alle plattegronden goed en op tijd had overgezet. En het was eigenlijk niet eens onderdeel van m’n taken toen. Ik vond die waardering van hen een super mooi compliment. Dan ben je wel trots. Je voelt je gewaardeerd.

Waar droom je van?

Ik hoop dat ik nog lang gezond en gelukkig mag blijven. Dat hoop ik voor mezelf en voor iedereen.